Thijs. Mijn tweede vader. Dat klinkt misschien gek, maar zo omschrijf ik hem. Stiefvader dekt de lading niet, daar was onze band veel te sterk voor.
Thijs, de tweede man van mijn lieve moeder en dus mijn tweede vader. Ruim 22 jaar in mijn leven. In het begin was ik wat kritisch, want de nieuwe man van mijn moeder moest wel iemand zijn die het allerbeste met haar voor had. Snel bleek dat dit het geval was. Dus Thijs werd ook door mij volledig omarmd als nieuw gezinslid. Ik was het huis al uit maar wat was het fijn om mijn moeder te zien stralen en hen samen van alles te zien ondernemen. Het was duidelijk een stel dat enorm gek was op elkaar en graag het leven vierde en daarvan genoot. Samen, maar ook samen met anderen.
In die ruim 22 jaar is onze band sterk geworden. Als mij gevraagd wordt hoe die band was, is mijn antwoord zonder twijfel: “Ik heb het idee dat ik met Thijs net zo’n band heb gehad, als ik met mijn eigen vader zou hebben gehad.”
Naast een vader voor mij was hij ook een trotse opa. Wat kon hij glimmen als hij zijn kleinkinderen zag. En trots op allemaal. Jammer dat hij niet langer van hen heeft kunnen genieten. Hij had zeker weten graag eens langs de lijn gestaan om naar zijn twee voetbaljongens te kijken. En hij was helemaal apetrots geweest, als hij had mee kunnen maken dat Seb op stage mocht bij Feyenoord, zijn cluppie.
Feyenoord en Thijs, dat hoorde zeker bij elkaar. Dat was ons ding. Samen naar de Kuip. Door mijn werk werd ik regelmatig uitgenodigd voor een wedstrijd en ik ging eigenlijk altijd samen met Thijs. Het was ons uitje. De niet al te mooie foto bij dit bericht is onze laatste foto samen. Samen in de Kuip. Ik kijk er graag naar! Een foto waar ik blij van word en waar ik met mooie herinneringen op terugkijk.
Waarom vertel ik nu over Thijs? Het overlijden van Thijs bracht met zich mee dat ik samen met mijn moeder zijn testament heb mogen uitvoeren. Dit werd een lang traject met de nodige hobbels en met regelmatig onzekerheden. Deden we het goed? Waren we niet iets vergeten? Waar begonnen we? Allemaal vragen die niet altijd meteen beantwoord konden worden. Toen ik via een relatie op het beroep nalatenschapscoach werd geattendeerd en daar over las, dacht ik: “Wat had ik graag destijds zo’n coach om me heen gehad.” Vrij impulsief heb ik me aangemeld voor de opleiding en ja, nu is het zo ver. Ik ben een gecertificeerd nalatenschapscoach. Ik kijk er naar uit mensen te begeleiden met het afronden van de laatste wensen van een dierbare. Dat ik daar een bijdrage aan kan leveren, vind ik mooi.
Ik ben overtuigd, dat Thijs op welke manier dan ook, mij dit zetje heeft gegeven om dit pad in te slaan. Het wordt vast een heel mooi pad!